Karevorinfo  Համացանց  272

«Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է»․ Տ. Հայրապետյան

«Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է»․ Տ. Հայրապետյան

«Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է»․ Տ. Հայրապետյան
02:12 կիրակի, 22 մայիսի, 2022 թ.
«Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է»․ Տ. Հայրապետյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Տաթևիկ Հայրապետյանը գրում է. «Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է, երբ դա կառուցվում է մի կողմի լիակատար հաղթանակի և մյուսի կապիտուլացիայի հաշվին։ Համաշխարհային պատմությունը ցույց է տալիս, որ նման խաղաղությունը դեպի նոր պատերազմ տանող ամենակարճ ճանապարհն է։ Հենց նման մի «խաղաղություն» է առաջարկում այսօր Բաքուն` Երևանին` ասելով, որ ադրբեջանցին հավերժ կապրի որպես հաղթող, իսկ հայն էլ` պարտվող։ Ազգի արժանապատվության նվաստացման հաշվին կառուցված ցանկացած թվացյալ խաղաղություն դա ռումբ է` իր բոլոր անկանխատեսելի հետևանքներով։ Եթե Բաքուն իրապես ուզեր խաղաղության կառուցում, ապա օրինակ` կստորագրեր փաստաթուղթը Կազանում, 2011թ., այսինքն` չէր մերժի խաղաղ կարգավորման տարբերակը։ Մինչդեռ Ալիևը հպարտորեն խոստովանել է, որ ինքը պատերազմի տարբերակն է ընտրել և ոչ թե փոխզիջումների։
     Այսօր հանրության տարբեր շերտերի մոտ հանդիպող, երբեմն` ծայրահեղական թվացող մոտեցումները և իշխանության հռչակած «խաղաղության դարաշրջանի» վերաբերյալ քննադատությունը հենց այն դիմադրությունն է և ազդակը, որ հայ ժողովուրդը չի ուզում ազգային արժանապատվության ոտնահարման հաշվին հանձնվել Ալիևի ողորմածությանը։ Պետք է կատարյալ անխելք լինել, որ չտեսնել, թե ինչպես է Բաքուն պատրաստվում նոր հնարավոր պատերազմի, ինչպես է համալրում իր ռազմական արսենալը, ինչպես է պետական մակարդակով շարունակում ատելության քարոզը էթնիկ հայի նկատմամբ։ Չկա խաղաղության և պատերազմի դիսկուրս, մի պարզ հարց կա ընդամենը` մենք պե՞տք է պատրաստվենք ինքներս մեզ պաշտպանելուն, թե՞ հանձնվելու ենք ազգովի։ Մենք ասելով նկատի ունեմ մեզանից յուրաքանչյուրը»:

«Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է»․ Տ. Հայրապետյան

ԱԺ նախկին պատգամավոր Տաթևիկ Հայրապետյանը գրում է. «Չկա ավելի վտանգավոր խաղաղություն, քան անարդար խաղաղությունն է, երբ դա կառուցվում է մի կողմի լիակատար հաղթանակի և մյուսի կապիտուլացիայի հաշվին։ Համաշխարհային պատմությունը ցույց է տալիս, որ նման խաղաղությունը դեպի նոր պատերազմ տանող ամենակարճ ճանապարհն է։ Հենց նման մի «խաղաղություն» է առաջարկում այսօր Բաքուն` Երևանին` ասելով, որ ադրբեջանցին հավերժ կապրի որպես հաղթող, իսկ հայն էլ` պարտվող։ Ազգի արժանապատվության նվաստացման հաշվին կառուցված ցանկացած թվացյալ խաղաղություն դա ռումբ է` իր բոլոր անկանխատեսելի հետևանքներով։ Եթե Բաքուն իրապես ուզեր խաղաղության կառուցում, ապա օրինակ` կստորագրեր փաստաթուղթը Կազանում, 2011թ., այսինքն` չէր մերժի խաղաղ կարգավորման տարբերակը։ Մինչդեռ Ալիևը հպարտորեն խոստովանել է, որ ինքը պատերազմի տարբերակն է ընտրել և ոչ թե փոխզիջումների։
     Այսօր հանրության տարբեր շերտերի մոտ հանդիպող, երբեմն` ծայրահեղական թվացող մոտեցումները և իշխանության հռչակած «խաղաղության դարաշրջանի» վերաբերյալ քննադատությունը հենց այն դիմադրությունն է և ազդակը, որ հայ ժողովուրդը չի ուզում ազգային արժանապատվության ոտնահարման հաշվին հանձնվել Ալիևի ողորմածությանը։ Պետք է կատարյալ անխելք լինել, որ չտեսնել, թե ինչպես է Բաքուն պատրաստվում նոր հնարավոր պատերազմի, ինչպես է համալրում իր ռազմական արսենալը, ինչպես է պետական մակարդակով շարունակում ատելության քարոզը էթնիկ հայի նկատմամբ։ Չկա խաղաղության և պատերազմի դիսկուրս, մի պարզ հարց կա ընդամենը` մենք պե՞տք է պատրաստվենք ինքներս մեզ պաշտպանելուն, թե՞ հանձնվելու ենք ազգովի։ Մենք ասելով նկատի ունեմ մեզանից յուրաքանչյուրը»: