Karevorinfo  Համացանց  195

«Մի Հայաստանը բդի փարթի էր անում՝ ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում էր»․ Գեղամ Նազարյան

«Մի Հայաստանը բդի փարթի էր անում՝ ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում էր»․ Գեղամ Նազարյան

«Մի Հայաստանը բդի փարթի էր անում՝ ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում էր»․ Գեղամ Նազարյան
15:54 շաբաթ, 01 հունվարի, 2022 թ.
«Մի Հայաստանը բդի փարթի էր անում՝ ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում էր»․ Գեղամ Նազարյան

ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Նազարյանի գրառումը․ «Ի՞նչ էր կատարվում նահատակ տղերքի ծնողների, քույրերի եւ եղբայրների, մոտ ընկերների հետ, երբ մոտ մեկ ժամ անդադար պայթյուններ էին՝ սալյուտի տեսքով։ Ի՞նչ էր կատարվում այդ պայթյունների պահին պատերազմով անցած և ողջ տուն վերադարձած տղերքի հետ։ Ինչ-որ մեկին դա հետաքրքի՞ր է։
     Ովքե՞ր էին պայթյունների հեղինակները, ովքեր նրանց ծնողները։
     Երկու Հայաստան բախվել էր միմյանց։ Մի Հայաստանը, իմ ընկերներից մեկի դիպուկ բնորոշմամբ, բդի փարթի էր անում, ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում կամ տանը՝ հեռուստաէկրանի առաջ Եռաբլուրի միջոցառմանն էր հետևում՝ երազելով հզոր ու խաղաղ Հայաստանի մասին։
     Բախում, որը չպետք է լիներ։ Բախում, որը դեռ շարունակվում է։
     Մի Հայաստանը երազում է, որ իր զավակները լինեն արժանապատիվ և վերադառնան Շուշի ու Հադրութ, իսկ մյուս հատվածը երազում է, որ իր որդիները բենթլի քշեն, բայց արդեն կարևոր չէ Լոսում, թե Մոսկվայում։ Եվ հենց բենթլիի մասին երազողներն էլ, հերթական անգամ սպանելով զոհված տղերքին, նորից վիրավորելով վիրավորվածներին, կտտանքների ենթարկելով նահատակների հարազատներին, սալյուտ էին խփում ու բուդ խժռում, և խելագարություն՝ խմում զոհված տղարքի կենացը։ Էլ չխմե՛ք։ Տղերքը ձեր կենացների կարիքը չունեն»։

«Մի Հայաստանը բդի փարթի էր անում՝ ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում էր»․ Գեղամ Նազարյան

ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Նազարյանի գրառումը․ «Ի՞նչ էր կատարվում նահատակ տղերքի ծնողների, քույրերի եւ եղբայրների, մոտ ընկերների հետ, երբ մոտ մեկ ժամ անդադար պայթյուններ էին՝ սալյուտի տեսքով։ Ի՞նչ էր կատարվում այդ պայթյունների պահին պատերազմով անցած և ողջ տուն վերադարձած տղերքի հետ։ Ինչ-որ մեկին դա հետաքրքի՞ր է։
     Ովքե՞ր էին պայթյունների հեղինակները, ովքեր նրանց ծնողները։
     Երկու Հայաստան բախվել էր միմյանց։ Մի Հայաստանը, իմ ընկերներից մեկի դիպուկ բնորոշմամբ, բդի փարթի էր անում, ողողված սալյուտներով, իսկ մյուս մասը Եռաբլուրում կամ տանը՝ հեռուստաէկրանի առաջ Եռաբլուրի միջոցառմանն էր հետևում՝ երազելով հզոր ու խաղաղ Հայաստանի մասին։
     Բախում, որը չպետք է լիներ։ Բախում, որը դեռ շարունակվում է։
     Մի Հայաստանը երազում է, որ իր զավակները լինեն արժանապատիվ և վերադառնան Շուշի ու Հադրութ, իսկ մյուս հատվածը երազում է, որ իր որդիները բենթլի քշեն, բայց արդեն կարևոր չէ Լոսում, թե Մոսկվայում։ Եվ հենց բենթլիի մասին երազողներն էլ, հերթական անգամ սպանելով զոհված տղերքին, նորից վիրավորելով վիրավորվածներին, կտտանքների ենթարկելով նահատակների հարազատներին, սալյուտ էին խփում ու բուդ խժռում, և խելագարություն՝ խմում զոհված տղարքի կենացը։ Էլ չխմե՛ք։ Տղերքը ձեր կենացների կարիքը չունեն»։