Karevorinfo  Համացանց  260

«Էս ո՞ւր ենք հասել, ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին». Արման Բաբաջանյան

«Էս ո՞ւր ենք հասել, ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին». Արման Բաբաջանյան

«Էս ո՞ւր ենք հասել, ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին». Արման Բաբաջանյան
02:06 շաբաթ, 20 նոյեմբերի, 2021 թ.
«Էս ո՞ւր ենք հասել, ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին». Արման Բաբաջանյան

Նախկին պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի գրառումը. «Միջազգային հանրությունից ոչ թե պետք է խնդրել օգնել, որ Ադրբեջանը գերի չվերցնի մեր զինվորներին, այլ պետք է խնդրել օգնել կառուցելու, ստեղծելու այնպիսի պաշտպանական մկանային համակարգ, որտեղ գերեվարվելն ու գերեվարելը անհնար կամ գրեթե անհնար կլինի։
     Էս ո՞ւր ենք հասել, ինչի՞ց ենք խոսում։ Ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին և միջազգային հանրությանը։
     Առաջին, հաջորդ առաջին, մյուս առաջ զանգը միշտ Մոսկվայինն է, և ամեն անգամ հերթական նվաստացումը մեզ դաս չի լինում ոչ թե ռազմավարական դաշնակցին կրկին առաջինը «չանհանգստացնելու», չհեռաձայնելու իմաստով, այլ փոխելու, գեթ մեկ անգամ փոխելու զանգի/զանգերի շարքը, և գոնե մեկ անգամ սահմանելու այլ հերթականություն՝ սկզբից Փարիզ, հետո Մոսկվա, օրինակ։ Սկզբում գուցե ցավոտ կլինի, բայց արժանապատվությունը կսկսի կամաց-կամաց վերադառնալ։
     Դրա հետ կգա ուժը, հոգեկանությունը, հավատը․․․
     Դրանից հետո առանց պատերազմի պատրաստվելու խաղաղության անուն չենք տա, ոչ թե որովհետև խաղաղության նարատիվն ու օրակարգը սխալ է, այլ որովհետև ոչ մի պայմանագրով չի կարող հաստատավել խաղաղություն, քանի դեռ Հայաստանը չի վերագտել իր պաշտպանական ասիմետրիկ կարողությունները, հայ ժողովուրդը Հայաստանում և սփյուռքում չի վերագտել իր հոգեկան անդորրն ու խաղաղությունը։
     Խաղաղություն կլինի, դեմարկացիա կլինի, կյանք կլինի երբ վերադառնա կռվելու ոգին, մեռնելով ապրելու անանց ցանկությունը»։

«Էս ո՞ւր ենք հասել, ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին». Արման Բաբաջանյան

Նախկին պատգամավոր Արման Բաբաջանյանի գրառումը. «Միջազգային հանրությունից ոչ թե պետք է խնդրել օգնել, որ Ադրբեջանը գերի չվերցնի մեր զինվորներին, այլ պետք է խնդրել օգնել կառուցելու, ստեղծելու այնպիսի պաշտպանական մկանային համակարգ, որտեղ գերեվարվելն ու գերեվարելը անհնար կամ գրեթե անհնար կլինի։
     Էս ո՞ւր ենք հասել, ինչի՞ց ենք խոսում։ Ի՞նչ անհեթեթ խնդրանքներով ենք հանդես գալիս աշխարհին և միջազգային հանրությանը։
     Առաջին, հաջորդ առաջին, մյուս առաջ զանգը միշտ Մոսկվայինն է, և ամեն անգամ հերթական նվաստացումը մեզ դաս չի լինում ոչ թե ռազմավարական դաշնակցին կրկին առաջինը «չանհանգստացնելու», չհեռաձայնելու իմաստով, այլ փոխելու, գեթ մեկ անգամ փոխելու զանգի/զանգերի շարքը, և գոնե մեկ անգամ սահմանելու այլ հերթականություն՝ սկզբից Փարիզ, հետո Մոսկվա, օրինակ։ Սկզբում գուցե ցավոտ կլինի, բայց արժանապատվությունը կսկսի կամաց-կամաց վերադառնալ։
     Դրա հետ կգա ուժը, հոգեկանությունը, հավատը․․․
     Դրանից հետո առանց պատերազմի պատրաստվելու խաղաղության անուն չենք տա, ոչ թե որովհետև խաղաղության նարատիվն ու օրակարգը սխալ է, այլ որովհետև ոչ մի պայմանագրով չի կարող հաստատավել խաղաղություն, քանի դեռ Հայաստանը չի վերագտել իր պաշտպանական ասիմետրիկ կարողությունները, հայ ժողովուրդը Հայաստանում և սփյուռքում չի վերագտել իր հոգեկան անդորրն ու խաղաղությունը։
     Խաղաղություն կլինի, դեմարկացիա կլինի, կյանք կլինի երբ վերադառնա կռվելու ոգին, մեռնելով ապրելու անանց ցանկությունը»։