Karevorinfo  Համացանց  391

«Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչու էր ռուսական լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանը»․ Ս․ Սահակյան

«Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչու էր ռուսական լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանը»․ Ս․ Սահակյան

«Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչու էր ռուսական լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանը»․ Ս․ Սահակյան
17:44 երեքշաբթի, 06 ապրիլի, 2021 թ.
«Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչու էր ռուսական լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանը»․ Ս․ Սահակյան

«Քաղաքացու որոշում» կուսակցության գործադիր մարմնի քարտուղար Սուրեն Սահակյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Սովորաբար կոչ եմ անում մեծ ուշադրություն չդարձնել արդեն ոչ այնքան երիտասարդ թոշակառու Քոչարյանի տարբեր դրսևորումներին։ Էս դեպքում ինքս եմ անդրադառնում նրա հարցազրույցին, բայց ոչ որպես անձի քննարկում, այլ որպես երևույթ։ Տպավորություն կա, որ հայ հանրությունը հարցազրույցի թիրախն ու նպատակը էնքան էլ ճիշտ չի ընկալել։ Բանն այն է, որ ՌԴ նախագահը կամ, որ իրենց համար ավելի ճիշտ կլինի՝ «պախանը», երկար ժամանակ նրան չի ընդունում ու անհրաժեշտություն էր դարձել ասելիքը մի կերպ նրան հասցնել։ Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչի էր նախկին նախագահը ռուսական անհաղորդ լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանի Հանրապետությունը։ Էդ առումով մեկնաբանելիս պետք ա հաշվի առնել, որ իր համար լսարանը դուք/մենք չէինք, այլ մի անձ՝ Պուտինը։ Իսկ նրա դիրքից, նրա աչքերով դա պետք ա ահավոր նվաստացուցիչ լինի նման տեքստեր մատուցողի համար։ Ասածիս վառ ապացույցն էլ Պոզների վերջին հարցի ծիծաղելի պատասխանն էր։
     Պոզներ․ «Ի՞նչ կասեիք Բարձրյալին, եթե հանդիպեք նրան։
     Քոչարյան․ «Հիմա՞, թե կյանքիս ավարտին»։
     Եթե Պոզները հեգնանքով չասեր, որ սովորաբար միայն մահանալիս են նման շանս ունենում, մենք լրիվ այլ պատասխան կլսեինք՝ Պուտինին ասելիքի առանցքային միտքը»։

«Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչու էր ռուսական լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանը»․ Ս․ Սահակյան

«Քաղաքացու որոշում» կուսակցության գործադիր մարմնի քարտուղար Սուրեն Սահակյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Սովորաբար կոչ եմ անում մեծ ուշադրություն չդարձնել արդեն ոչ այնքան երիտասարդ թոշակառու Քոչարյանի տարբեր դրսևորումներին։ Էս դեպքում ինքս եմ անդրադառնում նրա հարցազրույցին, բայց ոչ որպես անձի քննարկում, այլ որպես երևույթ։ Տպավորություն կա, որ հայ հանրությունը հարցազրույցի թիրախն ու նպատակը էնքան էլ ճիշտ չի ընկալել։ Բանն այն է, որ ՌԴ նախագահը կամ, որ իրենց համար ավելի ճիշտ կլինի՝ «պախանը», երկար ժամանակ նրան չի ընդունում ու անհրաժեշտություն էր դարձել ասելիքը մի կերպ նրան հասցնել։ Եթե էս աչքով նայենք հարցազրույցը, ապա կհասկանանք, թե ինչի էր նախկին նախագահը ռուսական անհաղորդ լսարանի դիմաց խայտառակում Հայաստանի Հանրապետությունը։ Էդ առումով մեկնաբանելիս պետք ա հաշվի առնել, որ իր համար լսարանը դուք/մենք չէինք, այլ մի անձ՝ Պուտինը։ Իսկ նրա դիրքից, նրա աչքերով դա պետք ա ահավոր նվաստացուցիչ լինի նման տեքստեր մատուցողի համար։ Ասածիս վառ ապացույցն էլ Պոզների վերջին հարցի ծիծաղելի պատասխանն էր։
     Պոզներ․ «Ի՞նչ կասեիք Բարձրյալին, եթե հանդիպեք նրան։
     Քոչարյան․ «Հիմա՞, թե կյանքիս ավարտին»։
     Եթե Պոզները հեգնանքով չասեր, որ սովորաբար միայն մահանալիս են նման շանս ունենում, մենք լրիվ այլ պատասխան կլսեինք՝ Պուտինին ասելիքի առանցքային միտքը»։