Karevorinfo  Իրադարձություններ  296

Ինֆորմացիայից ու շփումներից կտրված․ լսողության խնդիրներ ունեցողներին համավարակն ավելի մեկուսացրեց. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Ինֆորմացիայից ու շփումներից կտրված․ լսողության խնդիրներ ունեցողներին համավարակն ավելի մեկուսացրեց. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Ինֆորմացիայից ու շփումներից կտրված․ լսողության խնդիրներ ունեցողներին համավարակն ավելի մեկուսացրեց. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ
20:05 կիրակի, 31 հունվարի, 2021 թ.
Ինֆորմացիայից ու շփումներից կտրված․ լսողության խնդիրներ ունեցողներին համավարակն ավելի մեկուսացրեց. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Պերճ Ադամն արդեն 38 տարի աշխատում է որպես ատամնաբույժ։ Հայկական միջավայրում չի մեծացել, բայց հայերեն գրել-կարդալ գիտի։ Սիրիական փոքր քաղաքում՝ Բանյասում, ընդամենը 20 հայ ընտանիք է եղել, նույնիսկ եկեղեցի ու դպրոց չեն ունեցել։ 2010 թվականին կնոջ և դստեր հետ Հայաստանի քաղաքացիություն ստացան, երբ Սիրիայում պատերազմը դեռ չէր սկսվել։

«2011 թվականին սկսվեց պատերազմը, համբերեցինք այս տարի, մյուս տարի։ Կարող եմ ասել՝ 4-5 անգամ ազատվել են մահից։ Ես հիմա էսպես որ հետդ խոսում եմ, չգիտես՝ հրթիռը կգա սենյակդ կմտնի, կմահանաս, թե չէ։ 5 տարի տոկացինք, տոկացինք, տեսանք, որ այլևս հույս չկա, որ մնանք»,- ասում է Պերճ Ադամը։

Երեխաները՝ որդին և դուստրը, մեկնում են Ամերիկա՝ ուսանելու։ 2 էլ ապագա բժիշկներ են։ Իսկ Պերճը կնոջ հետ 2015 թվականի օգոստոսին ուղևորվում է Հայաստան։

Նրա դիմաց փակվող դռները շատ էին, բայց Պերճը չէր հուսահատվում։ Ի վերջո, գտավ աշխատանք, որտեղ Սիրիայից եկած հայրենակիցների համար նաև զեղչեր էին գործում։ Արդեն 2 տարի է՝ այլ ստոմատոլոգիական կլինիկայում է աշխատում։ Հայաստանում ևս ճանաչում է ձեռք բերել։ Մինչև կորոնավիրուսը հաճախորդների պակաս չուներ։

«Եթե 100 հազարի աշխատում էինք, կարող եմ ասել՝ քառորդը իջավ քովիդի ժամանակ, ինչ անենք», -նշում է նա։

Խոստովանում է՝ համավարակի պայմաններում ատամնաբույժները ռիսկի խմբում են։ Հակահամաճարակային կանոնների պահպանումը չի փրկել Պերճ Ադամին վարակվելուց։ Պատերազմի օրերն էին, հիվանդության ընթացքը՝ ծանր։ Չի հոսպիտալացվել սեփական ցանկությամբ։ Ավելի քան 1 ամիս տանից դուրս չի եկել։ Հիմա էլ է զգույշ, հատկապես՝ պացիենտների հետ։

Ասում է՝ արդեն 62 տարեկան է, բայց շարունակում է աշխատել։ Պերճ Ադամը խոստովանում է՝ կյանքը դժվար է, բայց ապրել պետք է։

«Քովիդն էլ է պատերազմ, Ղարաբաղն էլ է պատերազմ, կյանքն ամենն է պատերազմ։ Մենք արդեն Սիրիայի քանի պատերազմներն անցել ենք։ Պիտի ապրես, հետ պիտի չնայես»,- շեշտում է նա։

Մանրամասները՝ տեսանյութում:

Իրինա Մկրտչյան

Տեսանյութը պատրաստվել է Տեղահանված և տեղի բնակչության տնտեսական և սոցիալական մասնակցություն ծրագրի շրջանակում՝ Գերմանական միջազգային համագործակցության ընկերության (ԳՄՀԸ) աջակցությամբ ու Գերմանայի Տնտեսական համագործակցության և զարգացման պետական նախարարության, Վրաստանի Զավթված տարածքների, ներքին տեղահանվածների աշխատանքային, առողջապահական և սոցիալական հարցերով նախարարության և «Դոյչէ Վելլե» ակադեմիայի հետ համագործակցության շրջանակում։ ԳՄՀԸ-ն չի կրում որևէ պարտավորություն կամ պատասխանատվություն տվյալ նյութի հստակության, իրավունակության և վստահելիության հարցում։

Ինֆորմացիայից ու շփումներից կտրված․ լսողության խնդիրներ ունեցողներին համավարակն ավելի մեկուսացրեց. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Պերճ Ադամն արդեն 38 տարի աշխատում է որպես ատամնաբույժ։ Հայկական միջավայրում չի մեծացել, բայց հայերեն գրել-կարդալ գիտի։ Սիրիական փոքր քաղաքում՝ Բանյասում, ընդամենը 20 հայ ընտանիք է եղել, նույնիսկ եկեղեցի ու դպրոց չեն ունեցել։ 2010 թվականին կնոջ և դստեր հետ Հայաստանի քաղաքացիություն ստացան, երբ Սիրիայում պատերազմը դեռ չէր սկսվել։

«2011 թվականին սկսվեց պատերազմը, համբերեցինք այս տարի, մյուս տարի։ Կարող եմ ասել՝ 4-5 անգամ ազատվել են մահից։ Ես հիմա էսպես որ հետդ խոսում եմ, չգիտես՝ հրթիռը կգա սենյակդ կմտնի, կմահանաս, թե չէ։ 5 տարի տոկացինք, տոկացինք, տեսանք, որ այլևս հույս չկա, որ մնանք»,- ասում է Պերճ Ադամը։

Երեխաները՝ որդին և դուստրը, մեկնում են Ամերիկա՝ ուսանելու։ 2 էլ ապագա բժիշկներ են։ Իսկ Պերճը կնոջ հետ 2015 թվականի օգոստոսին ուղևորվում է Հայաստան։

Նրա դիմաց փակվող դռները շատ էին, բայց Պերճը չէր հուսահատվում։ Ի վերջո, գտավ աշխատանք, որտեղ Սիրիայից եկած հայրենակիցների համար նաև զեղչեր էին գործում։ Արդեն 2 տարի է՝ այլ ստոմատոլոգիական կլինիկայում է աշխատում։ Հայաստանում ևս ճանաչում է ձեռք բերել։ Մինչև կորոնավիրուսը հաճախորդների պակաս չուներ։

«Եթե 100 հազարի աշխատում էինք, կարող եմ ասել՝ քառորդը իջավ քովիդի ժամանակ, ինչ անենք», -նշում է նա։

Խոստովանում է՝ համավարակի պայմաններում ատամնաբույժները ռիսկի խմբում են։ Հակահամաճարակային կանոնների պահպանումը չի փրկել Պերճ Ադամին վարակվելուց։ Պատերազմի օրերն էին, հիվանդության ընթացքը՝ ծանր։ Չի հոսպիտալացվել սեփական ցանկությամբ։ Ավելի քան 1 ամիս տանից դուրս չի եկել։ Հիմա էլ է զգույշ, հատկապես՝ պացիենտների հետ։

Ասում է՝ արդեն 62 տարեկան է, բայց շարունակում է աշխատել։ Պերճ Ադամը խոստովանում է՝ կյանքը դժվար է, բայց ապրել պետք է։

«Քովիդն էլ է պատերազմ, Ղարաբաղն էլ է պատերազմ, կյանքն ամենն է պատերազմ։ Մենք արդեն Սիրիայի քանի պատերազմներն անցել ենք։ Պիտի ապրես, հետ պիտի չնայես»,- շեշտում է նա։

Մանրամասները՝ տեսանյութում:

Իրինա Մկրտչյան

Տեսանյութը պատրաստվել է Տեղահանված և տեղի բնակչության տնտեսական և սոցիալական մասնակցություն ծրագրի շրջանակում՝ Գերմանական միջազգային համագործակցության ընկերության (ԳՄՀԸ) աջակցությամբ ու Գերմանայի Տնտեսական համագործակցության և զարգացման պետական նախարարության, Վրաստանի Զավթված տարածքների, ներքին տեղահանվածների աշխատանքային, առողջապահական և սոցիալական հարցերով նախարարության և «Դոյչէ Վելլե» ակադեմիայի հետ համագործակցության շրջանակում։ ԳՄՀԸ-ն չի կրում որևէ պարտավորություն կամ պատասխանատվություն տվյալ նյութի հստակության, իրավունակության և վստահելիության հարցում։