Karevorinfo  Իրադարձություններ  300

Ուղիղ գծով 60 կմ էր, բայց մեր ճամփան հեչ ուղիղ չէր. 70 օրվա անհայտությունից հետո փրկված տղաները՝ էլի միասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Ուղիղ գծով 60 կմ էր, բայց մեր ճամփան հեչ ուղիղ չէր. 70 օրվա անհայտությունից հետո փրկված տղաները՝ էլի միասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Ուղիղ գծով 60 կմ էր, բայց մեր ճամփան հեչ ուղիղ չէր. 70 օրվա անհայտությունից հետո փրկված տղաները՝ էլի միասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ
18:30 շաբաթ, 30 հունվարի, 2021 թ.
Ուղիղ գծով 60 կմ էր, բայց մեր ճամփան հեչ ուղիղ չէր. 70 օրվա անհայտությունից հետո փրկված տղաները՝ էլի միասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

70 օր կյանքի ու մահվան կռիվ տված տղաներն են՝ 6-ից 5-ը՝ Ռուսլանը, Դավիթը, Արմանը, Նիկոլայը, Արսենը։ Նորից հանդիպեցին՝ արդեն հիվանդասենյակում։ 6-րդը՝ Արթուրը, արդեն տանն է, մի քանի օր առաջ է դուրս գրվել։ Նիկոլայն ու Արմանն այլ հիվանդանոցում են բուժվում, ընկերներին են տեսության եկել։

Նիկոլայի գնալու ժամն է՝ մի օր, հուսով են՝ շուտով, էլի կհանդիպեն։ Երբ է եղել առաջին հանդիպումը հարցին տղաները պատասխան չունեն՝ չեն հիշում․ մինչ պատերազմը ունեցած ծառայությունը կարճ է եղել։

6 տղաներից յուրաքանչյուրն իրեն բնորոշ անունն ունի արդեն․ ամենալավատեսը Արմանն է։ Ճանապարհը չգիտեր՝ միայն հյուսիսն ու հարավը, բայց գիտեր՝ պետք է շարժվել հարավ։ Գիտեր նաև՝ հասնելու են տեղ՝ օգնությամբ, թե առանց։ Եվ ահա դեկտեմբերի 17-ին, 67 օր տևած անհայտությունից հետո, Արմանը տներից վերցրած մարտկոցներով լիցքավորած հեռախոսն է միացնում․ այս անգամ կապ կար։ Առաջին զանգը եղբորն էր։

Առաջին զանգ, առաջին հանդիպում․․․ այդ ամենի մասին տղաները ժպիտով, իսկ նրանց հարազատները՝ դեռ արտասվելով են պատմում։

Տղաների վերքերն են հաստատում՝ եղածը վատ երազ չէ։ Ցուրտը, խոնավությունը, անցած տարածությունն անհետևանք չեն անցել՝ 6-ի ոտքերն էլ ցրտահարված են։ Տղաները, սակայն, վստահ են՝ դեռ կքայլեն, էլի կքայլեն։ Իսկ անցած 70 օրերի, տեսածի, ապրածի մասին այսօր արդեն՝ փրկվելուց 40 օր անց, կարճ այսքանը։

Մանրամասները՝ տեսանյութում։

Իրինա Մկրտչյան

Ուղիղ գծով 60 կմ էր, բայց մեր ճամփան հեչ ուղիղ չէր. 70 օրվա անհայտությունից հետո փրկված տղաները՝ էլի միասին․ ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

70 օր կյանքի ու մահվան կռիվ տված տղաներն են՝ 6-ից 5-ը՝ Ռուսլանը, Դավիթը, Արմանը, Նիկոլայը, Արսենը։ Նորից հանդիպեցին՝ արդեն հիվանդասենյակում։ 6-րդը՝ Արթուրը, արդեն տանն է, մի քանի օր առաջ է դուրս գրվել։ Նիկոլայն ու Արմանն այլ հիվանդանոցում են բուժվում, ընկերներին են տեսության եկել։

Նիկոլայի գնալու ժամն է՝ մի օր, հուսով են՝ շուտով, էլի կհանդիպեն։ Երբ է եղել առաջին հանդիպումը հարցին տղաները պատասխան չունեն՝ չեն հիշում․ մինչ պատերազմը ունեցած ծառայությունը կարճ է եղել։

6 տղաներից յուրաքանչյուրն իրեն բնորոշ անունն ունի արդեն․ ամենալավատեսը Արմանն է։ Ճանապարհը չգիտեր՝ միայն հյուսիսն ու հարավը, բայց գիտեր՝ պետք է շարժվել հարավ։ Գիտեր նաև՝ հասնելու են տեղ՝ օգնությամբ, թե առանց։ Եվ ահա դեկտեմբերի 17-ին, 67 օր տևած անհայտությունից հետո, Արմանը տներից վերցրած մարտկոցներով լիցքավորած հեռախոսն է միացնում․ այս անգամ կապ կար։ Առաջին զանգը եղբորն էր։

Առաջին զանգ, առաջին հանդիպում․․․ այդ ամենի մասին տղաները ժպիտով, իսկ նրանց հարազատները՝ դեռ արտասվելով են պատմում։

Տղաների վերքերն են հաստատում՝ եղածը վատ երազ չէ։ Ցուրտը, խոնավությունը, անցած տարածությունն անհետևանք չեն անցել՝ 6-ի ոտքերն էլ ցրտահարված են։ Տղաները, սակայն, վստահ են՝ դեռ կքայլեն, էլի կքայլեն։ Իսկ անցած 70 օրերի, տեսածի, ապրածի մասին այսօր արդեն՝ փրկվելուց 40 օր անց, կարճ այսքանը։

Մանրամասները՝ տեսանյութում։

Իրինա Մկրտչյան